Week 1 - Introductie

Games hebben me altijd al geïnteresseerd. Ik kan echter niet zeggen dat ik een echte die-hard gamer ben, daarvoor speel ik te weinig games. De games die ik wel speel(de), waren voornamelijk PC-games, aangezien ik zelf geen console bezit. Wel heb ik door vrienden kennis gemaakt met de fenomenen Gameboy, Nintendo 64, PlayStation 2 en Nintendo Wii.
Op de middelbare school speelde ik vaker games dan nu, dat heeft niets te maken met verminderde interesse, maar ik heb er nu gewoon de tijd niet meer voor. Ik kom er niet meer aan toe, vanwege andere verplichtingen, zoals het schrijven van deze blog.
Ik kom nu ook minder in contact met mensen die gamen. Mijn vrienden op de middelbare school waren vrijwel allemaal fervente gamers, en het gebeurde dan ook regelmatig dat we op school op een vrijdagmiddag LAN-parties hielden. Die tijd is echter voorbij.
Af en toe haal ik nog eens een GTA-deel onder het stof vandaan en ben ik weer een paar uur zoet, maar over het algemeen heb (of beter: maak) ik de tijd daar gewoon niet meer voor. Games zijn voor mij dus een leuke manier om heel af en toe mijn vrije tijd aan te besteden, maar meer ook niet.

Toch merk ik dat áls ik dan weer even aan het gamen ben, ik er ook helemaal in opga en het weer serieus leuk vind. Meestal speel ik dan single-player games, maar soms zoek ik ook online andere gamers op bij het spelen van Counter-Strike. Dat klinkt misschien ouderwets, maar laten we het voor het gemak maar jeugdsentiment noemen.
Ik ben voornamelijk geïnteresseerd in games met veel actie; een RTS-game of iets als The Sims kan me niet echt boeien. Als ik aan het gamen ben, wil ik niet te veel hoeven nadenken, maar wil ik me gewoon vermaken. En nog belangrijker: als ik een game speel, wil ik dingen kunnen doen die in het echt onmogelijk zouden zijn. Het is om die reden dat ik een groot fan ben van de Grand Theft Auto (GTA) serie: realistisch ogende games die ongelooflijk veel keuzevrijheid (en dus plezier) bieden. De beste game die ik ooit gespeeld heb, is dan ook GTA IV. In deze game (helaas alleen nog maar uitgebracht op de PS3 en Xbox 360), moet je in Liberty City (een immens grote stad die erg veel weg heeft van New York) allerlei opdrachten uitvoeren en om zo hogerop te komen in het criminele circuit. Terwijl je dit doet, kun je je begeven in allerlei voertuigen, en onderweg alles vernielen wat je tegenkomt. Het feit dat dit in het echte leven niet (ongestraft) kan, maakt deze game zo leuk.
GTA IV is een erg narratieve en filmische game, wat het erg leuk maakt om te spelen. Af en toe is het echter ook leuk om met iets totaal anders bezig te zijn. Op die momenten vind ik het leuk om Guitar Hero te spelen (helaas ook weer bij een vriend, gezien mijn eigen gebrek aan een console). Dit is een game waarbij je een op een gitaar lijkende controller vasthebt, en je met allerlei bekende nummers mee moet spelen. Hier kan ik me ook echt tijden mee vermaken, vooral op feestjes. Leuker is nog dat er nu een nieuwe vorm van deze game uit is: Rock Band. Hierbij kun je echter niet alleen gitaar spelen, maar ook nog zingen, basgitaar spelen en (mijn persoonlijke favoriet) drummen. Helaas heb ik deze game alleen nog maar op Lowlands kunnen spelen.

Een game is voor mij vooral een interactieve manier om een verhaal te vertellen en een manier om me in te leven in een ander personage. Daarom zal ik mij waarschijnlijk het best kunnen vinden in de perspectieven van ruimte, narrativiteit en identiteit. Er bestaat natuurlijk echter altijd de mogelijkheid dat een ander aspect me meer weet te boeien. De tijd zal het leren.


GTA IV



Guitar Hero 3



Rock Band